புராணங்கள் ஏன் தலித்துகளை பதிவு செய்யவில்லை?

”தலித்துகளை ஏன் புராணங்கள் பதிவு செய்யவில்லை?” என்று இயல்பாக தான் கடந்துவந்த வாழ்க்கையை கேள்வி கேட்டு பதில்களையும் அடுக்குகிறார் ஓம்பிரகாஷ் வால்மீகி. "ஜூதன் ஒரு தலித்தின் வாழ்க்கை" (Joothan A Dalit's Life), அவரின் சுயசரிதை பற்றிய ஒரு சிறு அறிமுகமே இந்தக் கட்டுரை.

ஆடுகளையும், மாடுகளையும், நாய்களையும் தொட்டால் ஒன்றும் நேர்ந்துவிடாது என்று கருதும் ஆதிக்கச் சாதியினர் சக மனிதனாக கருத வேண்டிய தலித்துகளை தொட்டால் தீட்டுப்பட்டுவிடும் என்று மாட்டு மூத்திரத்தைக் கொண்டு அத்தீட்டைப் போக்குகின்ற மூடநம்பிக்கை பார்ப்பனர்களாலும், மனு (அ)தர்மத்தின் படியும் புகுத்தப்பட்டு இன்றளவும் அதை கடைபிடித்துக் கொண்டிருக்கின்றது இக்கொடூர சமூகம். பெரும்பாலான தலித்துகள் தியாகிகள் (Tagas) ஆதிக்கச் சாதியினரின் வயல்களிலும், வீடுகளிலும் ஊதியமின்றி வேலைகள் செய்பவர்களாகவே வாழ்ந்து வந்துள்ளனர்.  அறுவடைக் காலங்களில் "கூலியில்லாமல் வேலை செய்யக் கூடாது" என்று முடிவு செய்தாலும் அவர்களின் பசி அவர்களின் முடிவை எளிதில் வென்றுவிடுகிறது.

பள்ளியில் தலித்:

தலித்தாக பிறந்த ஒரே காரணத்துக்காக தன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியும் பல இன்னல்களையும், அவமானங்களையும் சந்திக்கும் தலித்துகளுக்கு பள்ளிக்கூடமும் விதிவிலக்கல்ல என்பதை தனது ஆதிக்கச் சாதியை சேர்ந்த தலைமை ஆசிரியர் 5 வயது சிறுவன் ஓம்பிரகாஷ் வால்மீகியை அழைத்து வகுப்பறையையும், பள்ளி அலுவலகத்தையும், விளையாட்டு மைதானத்தையும்   பெருக்கச்  சொல்லி "இது உன்னுடைய சாதித் தொழில் தானே ... போ... போய் ஒழுங்கா பெருக்கு" என்று தன் ஆதிக்கச் சாதித் திமிரைக் காட்டுகிறார். உயர் சாதி ஆசிரியர்கள் தான் இவ்வாறு என்றால் உயர் சாதி மாணவர்களின் செயல்களைக் கேட்கவே வேண்டாம். இத்தகைய இன்னல்களுக்கிடையே தன் பள்ளிப்படிப்பை தொடரும் சிறுவன் ஓம்ப்ரகாஷ், தான் வசித்த கிராமத்தில் 10 ஆம் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்ற முதல் தலித் மாணவனாவான்.

திருமணம்:

தலித்துகளின்  திருமணச் சடங்குகளில் கூட பல வன்கொடுமைகளைப் புகுத்தியுள்ளது இக்கொடூர சமூகம். மணமகன், மணமகளின் உறவினர்களுடன் அனைத்து உயர் சாதியினர் வீட்டின் முன்பு சென்று கையேந்த வேண்டிய பழக்கத்தை புகுத்தியுள்ளது ஆதிக்கச் சாதி. ஆனால் ஆதிக்கச் சாதியினரின் திருமணங்களின் போது பெரும்பாலான தலித்துகள் குறிப்பாக தலித் பெண்கள் வீட்டு  வேலைகளில் ஈடுபடுத்தப்படுகின்றனர்.  தலித்துகளுக்கு வழங்கப்படுகின்ற ஆதிக்கச் சாதியினர் உண்ட உணவின் எச்சமான (Joothan) ரொட்டியை வெயிலில் காயவைத்து வைத்துக் கொள்கின்றார்கள். மழைக் காலங்களின் போது இந்த ரொட்டியே தலித்துகளுக்கு உணவாக பயன்படுகிறது. இத்தகைய கொடுமைகளையும், இன்னல்களையும் சந்திக்கும் தலித் சமூகத்தில் பார்பனர்களாலும், ஆதிக்கச் சாதியினராலும் மறுக்கப்படுகின்ற விதவை திருமணத்தை  ஆதரிக்கும் முற்ப்போக்கு சிந்தனையையை காணமுடிகிறது.

மழைக் காலம்:

பெரும்பாலானவர்களுக்கு இன்பத்தையும், குதூகலத்தையும் தருகின்ற மழை தலித்துகளுக்காக விட்டுச் செல்வது "வெல்ல நீர் சூழ்ந்த நடுத்தெருவை மட்டுமே".  பெரும்பாலும் களிமண் கொண்டு கட்டப்பட்ட வீடுகள் தொடர் மழையால் இடிந்து தங்குவதற்கு வீடின்றி, தங்கள் உடைமைகளை இழந்து, கஞ்சி வைத்துக் குடிப்பதற்கு கூட அடுப்பில்லாமல், விறகில்லாமல்  தவிக்கும் மக்களுக்கு ஆதிக்கச் சாதியினர் ஒருவரின் மாட்டுத் தொழுவமே கிடைக்கிறது.   இப்பேர்பட்ட நிலையில் பல நாட்களுக்கு  கஞ்சியே உணவாகக் கிடைக்கிறது. தலித்துகளுக்கு பசும் பால் இவ்வரிசிக் கஞ்சியே" என ஓம்பிரகாஷ் குறிப்பிடுகிறார்.

ஒருநாள் வகுப்பில் மகாபாரதம் பற்றிய பாடத்தில் துரோனச்சாரியாரின் ஏழ்மையை விளக்கி கொண்டிருந்தார் ஆசிரியர். இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த மாணவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த சோகத்தில் ஆழ்ந்திருந்தனர்.

"பசியால் வாடும் தன் மகன் அஸ்வதமாவுக்கு பால் கொடுக்க இயலாமல் நீரில் மாவைக் கலந்து பாலுக்கு பதிலாக கொடுத்தார் துரோனச்சாரியார்". இதைக் கேட்டவுடன் சிறுவன் ஓம்பிரகாஷ்" துரோனச்சாரியாரின் ஏழ்மை நிலையை பதிவு செய்த புராணங்களும்  வேதங்களும் தலித்துகளாகிய எங்களின் ஏழ்மையை ஏன் பதிவு செய்யவில்லை. தினமும் கஞ்சியைக் குடிக்கும் எங்களைப் போன்றவர்களைப் பற்றி ஏன் வியாச முனிவர் மகாபாரதத்தில் எங்குமே குறிப்பிடவில்லை" என்று தன் ஆசிரியரிடம் கேட்டார்.

இதற்கு பதிலாக ஒம்பிரகாஷின் உடலில் புராணம் எழுதினார் ஆதிக்கச் சாதி ஆசிரியர்.

கடவுள் நம்பிக்கை:

மக்களின் ஒவ்வொரு செயலிலும் கடவுள் நம்பிக்கையை நம் நாட்டில் காண்கிறோம். கடவுள் நம்பிக்கை மட்டுமின்றி பேய் மற்றும் ஆவிகளின் மீதும் நம் மக்கள் நம்பிக்கை வைத்துள்ளனர். தலித்துகள் இந்து மதத்தவர்கள் தான் என்று கூறினாலும், தலித்துகள் இந்து மத தெய்வங்களை வழிபடுவதில்லை. தலித்துகள் வழிபடும் தெய்வங்கள் இந்து புராணங்களிலோ, வேதங்களிலோ தேடினாலும் கிடைப்பதில்லை என்பதையும் தனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை என்பதையும் குறிப்பிட்டுள்ளார் ஓம்பிரகாஷ். "நான் ஒரு இந்து என்றால்" ஏன் உயர் சாதி இந்து என்னை வெறுக்கிறான்? ஏன் உயர் சாதி இந்து தலித்துகளை கீழ்த்தனமாக நடத்துகிறான்? ஏன் இந்து மதம் தலித்துகளுக்கு மிகவும் கொடூரமானதாகவே இருக்கிறது? என பல கேள்விகளை நம் முன் வைக்கிறார் ஓம்பிரகாஷ் அவர்கள்.

வாழ்க்கைத் திருப்பம்:

வேதியியல் ஆசிரியரின் சாதி வெறியால் ஆய்வுக் கூடத்தில் எந்தவொரு செய்முறைப் பயிற்சியும் செய்ய இயலாமல், தேர்விவில் நல்ல மதிப்பெண் பெற்றிந்த போதிலும் செய்முறைப் தேர்வில் தோல்வியைத் தழுவ நேர்ந்தது. நம்பிக்கையிழந்த ஓம்பிரகாஷ், தன் அண்ணன் ஜஸ்பிர் உதவியுடன் டெஹ்ராடூனில் உள்ள DAV கல்லூரியில் சேர்ந்து தன் படிப்பை தொடர்ந்தார். தான் தங்கியிருந்த இந்திரேஷ் நகரிலுள்ள நூலகத்தில் காந்தியின் புத்தகங்கள் பலவற்றை வாசிக்கத் துவங்கினார். ஒருநாள் நூலகத்தில் புத்தகம் ஒன்றை வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஹேம்ளால்  அம்பேத்காரின் வாழ்க்கை வரலாறு புத்தகம் ஒன்றைக் கொடுத்து வாசிக்கக் கூறினான். காந்தி, நேரு, வல்லபாய் படேல், தாகூர், விவேகானந்தர், பகத் சிங், சந்திரசேகர் ஆசாத், சுபாஷ் சந்திர போஸ், சவர்க்கர் மற்றும் பல தலைவர்களைப் பற்றி பள்ளி புத்தகத்திலும், பள்ளி நூலகத்திலுள்ள புத்தகங்களில் வாசித்துள்ளேன். தலித்துகளின்  வாழ்க்கை தரம் உயர பாடுபட்ட தலைவரும், இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவருமான பாபசாகிப் அம்பேத்கர் பற்றியும், அவரின் வாழ்க்கையையும் பெரும்பாலான தலித்துகளிடம் கொண்டு சேர்க்காமல் இச்சமூகமும், கல்விமுறையும் கைகோர்த்து சதி செய்துள்ளது.

காந்தியும் அம்பேத்கரும்:

தேசத் தந்தை என்று அனைவராலும் போற்றப்படுகிற காந்தி தலித் மக்களை "ஹரிஜனங்கள் - கடவுளின் குழந்தைகள்" என்றே அழைத்தார். தலித் மக்களின் வாழ்வு உயர காந்தி பாடுபட்டார் என்று பலர் கூறினாலும், அம்பேத்கர் நம்முன் வைக்கும் வாதம் என்னவென்றால் "உண்மையில் காந்தி தலித்துகள் அனைவரும்  இந்துக்கள் தான் என்று கூறி, இந்துக்கள் சிறுபான்மையினராக ஆகிவிடாமல்  பார்த்துக் கொண்டார்" அம்பேத்கரை பற்றி தெரிந்து கொண்டபின் தன்னுள் ஒரு புது ரத்தம் பாய்ந்தது என்பதை ஓம்பிரகாஷ் இங்கே தெரிவித்துள்ளார்.

இயந்திர துப்பாக்கித் தொழிற்சாலை:

DAV கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே ராய்பூர் இயந்திர துப்பாக்கித் தொழிற்சாலையில் ஓம்பிரகாஷ் மற்றும் அவரின் நண்பர்கள் சிலருக்கு வேலை கிடைத்ததால் தன் படிப்பை பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டார். தன் மூதாதையர்கள் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் செய்துவந்த தன் சாதித் தொழிலை எக்காரணம் கொண்டும் செய்துவிடக் கூடாது என்பதில் உறு‍தியாக இருந்தார் ஓம்பிரகாஷ் அவர்கள். அவரது தந்தையும் தன் சாதித் தொழிலிருந்து தன் மகன் விலகிவிட்டான் என எண்ணி மகிழ்ச்சியடைந்தார். ஆனால் தலித்தாக பிறந்த ஒருவன் தான் இறக்கும் வரை "தீண்டத்தகாதவன்" என்பது அவனைத் தொடர்ந்து வரும் என்பதை அறியாமல் தன் தந்தை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார் என்பதை நன்கு உணர்ந்திருந்தார் ஓம்பிரகாஷ். இயந்திர துப்பாக்கித் தொழிற்சாலையில் வேலைக்கு சேர்ந்த பிறகு மார்க்சியவாதிகளுடன் ஏற்ப்பட்ட தொடர்பால் மாக்சியம் பற்றி வாசிக்கவும், அவர்களுடன் இணைந்து நாடகங்களில் நடிக்கவும், பல மேடை நாடகங்களை இயக்கவும் ஆரம்பித்தார்.

சில மணி நேரமே நீடிக்கும் ரயில் பயணங்களில் கூட தலித்துகளை அடையாளம் கண்டவுடன் அவர்களுடன் பேசுவதை நிறுத்திக் கொள்ளும் கொடூரமான சமூகத்தில், காதலிலும் திருமணத்திலும் அலுவலகங்கிலும் சாதி வெறி தலைவிரித்தாடுவது பெரிய வியப்பு ஒன்றுமில்லை. சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு மனிதனுக்கு மரியாதையும், தகுதியும் நிர்ணயிக்கப்படும் சமூக நிலை மாறும் வரை தொடர்ச்சியான பல போராட்டங்கள் இங்கே அவசியமாகிறது என்பது திண்ணம். தொழிலை அடிப்படையாகக் கொண்டே சாதிக் கட்டமைப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்ற பரவலான கருத்துள்ளது. ஆனால் இச்சமூகம் திருபத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது இந்த அநீதியைத் தான் "தலித்தாக பிறந்த ஒருவன் தன்  வாழ்க்கையில் எந்தவொரு உயர்வான நிலைக்குச் சென்றாலும் அவன் இறுதி வரை தலித்தே; ஒரு நாளும் அதை மாற்ற முடியாது".

சாதி நம் இந்திய சமுதாயத்தில் ஆயிரமாண்டுகளுக்கும் மேலாக தலித்துகளுக்கு இழைக்கப்பட்டுள்ள,  இன்றளவும் இழைக்கப்படுகிற இன்னல்களை இருட்டடிப்பு செய்துவிட்டது மட்டுமின்றி தலித்துகளுக்கு சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்தும் முதலியவற்றை மறுத்து வருகின்ற அதே நேரத்தில்,  ஒரு சில சமூகத்தை முன்வைத்து நம் நாடு "பாரம்பரியம் மிக்க நாடு" என்ற மார்தட்டிக் கொள்ளும் கருத்தோட்டமும் இங்கே திணிக்கப்பட்டு வருகின்றது. தலித்துகளுக்கு மறுக்கப்படுகின்ற சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்தும்  முதலியவற்றை முழுமையாகத் தராதவரை" பாரம்பரியமிக்க நாடு" என தற்பெருமை பேசிக் கொள்வதை ஒரு போதும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.

- ரகுராம்

சங்கிலியை அடமானம் வைத்து ‘சாகித்ய அகாதமி’ விருது !

தூப்புக்காரி: விளிம்புநிலை மனுசியின் குரல் 

ஒன்பதாம் வகுப்பு தாண்டாத பள்ளிக் கல்வி. மிக மிக சாதாரண குடும்பப் பின்னணி. எப்படியோ சேமித்து வாங்கியிருந்த ஒரு மெலிய தங்கச் சங்கிலியை அடகு வைத்துப் பெற்ற காசில் தொலைதூரம் போய் தாம் எழுதிய நூலுக்கு வழங்கப்படும் விருது ஒன்றினைப் போய் வாங்கும் நிலைமை. யார் இவர்? அவர் தான், இப்போது பரவலாகப் பேசப்படும் "தூப்புக்காரி" என்ற புதினத்தின் ஆசிரியர் மலர்வதி, குமரி மாவட்டத்துக்காரர். 

நடுநிலைப் பள்ளி ஒன்றில், கழிவறைகளைச் சுத்தம் செய்யும் பணியில் இருந்த தமது தாயின் கைப் பிடித்துக் கொண்டு நாற்றம் எது, மணம்  எது என்று அறியாத ஐந்து வயதில் நேரடியாகப் பார்த்த தாயின் வாழ்க்கையின் காயம் எங்கோ மனத்தில் இருந்தது. தொழிற்கூடங்களில் துப்புரவு செய்த ஒரு தொழிலாளியின் கண்ணீர் ததும்பும் கனத்த முகம் இன்னும் கண்ணில் நிற்கிறது... சாக்கடையோரம் மூக்கைப் பொத்தி, குமட்டலில் இருந்து தப்பித்தால் போதும் என்று ஓடத் தெரியும் மனிதர்களுக்கு, அசுத்தத்தை அள்ளுகிறவன் சாதியில் குறைந்தவன் என தள்ளி வைக்கவும் தெரிகிறது என்று தமது முன்னுரையில் சாடும் மலர்வதி, ஈக்களிலும், புழுக்களிலும், நாற்றத்திலும் உழைத்து வாழ்வாதாரம் தேடும் மனிதர்களுடன் ஒரு நிமிட நேரமாவது சென்று அமரும் மனித நேய உணர்வு சமூகத்தில் பிறக்கட்டும் என்ற வேகத்தில் தாம் எழுதிய கதை தான் தூப்புக்காரி என்று மனம் விட்டுச் சொல்வதில் எல்லாம் அடங்கிவிடுகிறது.

தூப்புக்காரி என்ற சொல், துப்புரவுப் பணியில் இருப்போரை விளிக்கும் ஒரு வட்டாரச் சொல். அந்த விளியே சமூகம் அவர்களை 'மதிக்கும்' தன்மையை வெளிப்படுத்திவிடுகிறது. ஏய், கக்கூசைக் கழுவிட்டியா, தீட்டுத் துணிகளைக் கழுவிட்டியா, சாக்கடை அள்ளினியா...என்பதைத் தவிர, வேறு பேச்சு மொழியே அற்றுப் போன உலகம் அவர்களது. கண்ணெதிரே அடைத்துக் கொண்டிருக்கும் சாக்கடையில் தெறிக்கும் மலம். கையருகே பருக வேண்டிய தேநீரோ, கடமைக்கு வாரி அடைத்துக் கொள்ள வேண்டிய உணவோ ஏதோ ஒன்று. இந்த முடிவற்ற துயர நடையின் கதை தான் தூப்புக்காரி. 

பூவரசி. மருத்துவமனை தூப்புக்காரி கனகத்தின் மகள். கனகம் தனது மகளுக்குக் கொஞ்சம் போலக் கிடைத்த படிப்பை வைத்து ஒரு நல்ல வாழ்க்கையைத் தேடிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற கனவு. அதே தூப்புப் பணியில் இருக்கும் - ஆனால் சாதியில் தாழ்ந்த மாரியை அவளுக்குக் கட்டிக் கொடேன் என்று சொல்லும் வேலப்பன் அல்லது  தனது சக தூப்புக்காரி றோஸ்சிலி சொற்களை  ஏற்கவும் மாட்டாமல் வேறு திசையும் தெரியாமல் தவிக்கும் கனகம். பூவரசிக்கோ தனது தாய்க்கு உணவு கொடுக்கப் போகும் நேரம் தட்டுப்படும் குப்பை கழிவுகளையே சகிக்கப் பொறாத குமட்டல். 

பூவரசியின் நெஞ்சில் மருத்துவமனை வாகன ஓட்டுனர் மனோ மீதான காதல் காற்றில் அலைபாயும் தீபம் போல் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறது.  அவனுக்கும் இவள் மீது ஒரு மோகம் இருக்கத் தான் செய்தது. ஆனால் சாதாரண மனிதர்களது வாழ்க்கை ஏற்கெனவே விதிக்கப்பட்ட பாட்டையில் அல்லவா இவர்களை வழி நடத்திச் செல்லும்..

அவமதிப்பும், கடுஞ்சொல்லும் தனது பயணம் நெடுக வாரி இறைக்கப் பட்டிருந்தும், எச்சில் இலை எடுக்கப் போன திருமண விருந்தொன்றில் பசியின் இரக்கமற்ற துரத்தலில் தாங்களே பந்தியில் அமர்ந்துவிடும் போது அங்கிருந்து விரட்டப்படும் கனகம் தலை சுற்றல் கண்டு நோயில் விழும் இடம் கதையில் முக்கியமானது. அது மனோ உறவினர் வீட்டுத் திருமணம். அவனோ கனகத்திற்குப் பரிந்து பேச முன் வருவதில்லை. பிறகு அதே வேலையில் தன காதலி பூவரசி தன கண்ணெதிரே தள்ளப்படும் நிலையிலும் கை கொடுப்பதில்லை. 

தாய் தொடர முடியாத எச்சில் இலைகளை அகற்றும் பணிக்கு, தற்செயலாக அங்கே போன பூவரசி நியமிக்கப்படுகிறாள். நானா....நானா என்று தடுமாறும் அவளை  றோஸ்சிலி ஆற்றுப் படுத்தி பழக்கத் தொடங்குகிறாள். இந்தப் பாதையின் அடுத்த மைல் கல், மருத்துவமனையில் கழிவறைகளை 'தூக்கும்' பணியில் ஊன்றப்படுகிறது. 'தூமத் துணி' அலசவும், மலம் மிதக்கும் சாக்கடைகளைத் 'தூக்கவும்', இரத்த வீச்சம் அடிக்கும் கழிவுப் பொருள்களோடு உறவை ஏற்படுத்திக் கொள்ளவுமான அடுத்த தூப்புக்காரியாக உரு மாறுகிறாள் பூவரசி. 

குடலைப் புரட்டும் நெடியில், பார்க்க சகிக்காத கழிவுகளில் உழலும் மனித வாழ்க்கையை மலர்வதி எந்த நளினமும், இடக்கரடக்கல் மொழியும் கைக் கொள்ளாமல் நேரடிப் பார்வைக்கு அப்படியே எடுத்து வைக்கிறார். காசு வாங்கிட்டுத் தானே வேலை செய்யுற, ஓசியிலயா என்று எகத்தாளம் செய்யும் ஒரு பெண்மணியை அதே காசை வாங்கிட்டு நீ வந்து செய்வியா இந்த வேலையை என்று கேட்கிறாள் கனகம். சம்பளம் பத்திப் பேச நீ என்ன அபீசரா என்று கேட்கும் டீக்கடைக்காரரிடம், மாரி வெகுண்டு, 'ஆபிசர் தூறிவிடிய பீயை என்னைப் போல் உள்ளவன் வாராட்டா நாறிக் கெடக்கும்...அழுக்குக்கு மூக்கப் பொத்தறீங்களே வாழ்க்கை பூரா அழுக்குல கெடக்கற எங்களுக்கு சம்பளம் வேண்டாமா ஓய்' என்று கேட்கிறான். 

மனோவிடம் தன்னை இழக்கும் பூவரசி, பிறகு, வேறு மணவாழ்வில் அவன் காலடி எடுத்துவைக்கும் நிலையில் மாரியின் ஆதரவைக் கேட்காமலே கைவரப் பெறுகிறாள். அவள் பிள்ளையுண்டாயிருப்பதை அதிர்ச்சியோடு அறியும்போது மாரி அவளை ஏற்கவும் செய்கிறான். உனது குழந்தைக்கு அப்பனா மாறவும் சம்மதம் என்கிறான். 

பொன்னீலன் தமது செறிவான அணிந்துரையில் சொல்வதுபோல் கதை இங்கே நிறைவடைந்திருக்க வேண்டியது. இருந்தாலும், மலர்வதி, மாரி ஒரு விபத்தில் இறப்பது, தனது குழந்தையை, மகப்பேறு இல்லாத ஒரு வசதிமிக்க தம்பதியினருக்குத் தத்துக் கொடுக்க மருத்துவர் சொல்வதை பூவரசி முதலில் ஏற்றுக் கொண்டு, ஆனாலும் பிறகு குழந்தையோடு தனிச்சி நின்று வாழ்க்கைப போராட்டத்தை தொடர்வது என்று முடிவெடுப்பது, கோழை மனத்தோடு மனோ வந்து பார்த்துவிட்டுக் குற்ற உணர்ச்சியோடு நகர்ந்து விடுவது என்று வேகமாக சில நகர்வுகளைச் செய்து பூவரசியின் உளத் திண்மையில் கொண்டு வந்து கதையை நிறைவு செய்கிறார். 

தகழி சிவசங்கர பிள்ளை அவர்களின் தோட்டியின் மகன் நாவலை, சுந்தர ராமசாமி அவர்களது  அற்புதமான மொழிபெயர்ப்பில் வாசித்தபோது அதன் பாதிப்பிலிருந்து மீள சில நாட்கள் ஆயிற்று. அடுத்தடுத்த தலைமுறையினர் என்ன முயற்சி செய்தாலும் தோட்டியின் மகன் தோட்டியாக ஆவதிலிருந்து விடுதலை பெற இயலாத சோகத்தை உரத்த குரலில் பேசி, மூன்றாம் தலைமுறையில் போராட்ட ஆவேசம் கொண்டு எழுவதில் நிறைவு பெறும்  நாவல் அது. தி தா நாராயணன் அவர்களது சிறுகதையை முன்வைத்து செம்மண் விஜயன் ஆக்கம் செய்த புதிய தடம் குறும்படமும் தந்தையை அடியொற்றி  பாதாள சாக்கடை சுத்தம் செய்யும் வேலைக்குச்  செல்ல மறுக்கும் மகனின் பரிதவிப்பைப் பேசியது. 

இருந்தபோதிலும், தான் நேரடியாக சந்தித்த வாழ்க்கையை அதன் நெடியோடு - அதன் அத்தனை வலிகளோடு - தப்பிக்க முடியாதபடி பிணைத்திருக்கும் சங்கிலிகளோடு மலர்வதி எழுதியிருக்கும் தூப்புக்காரி விளிம்பு நிலை மனிதர்கள் குறித்த முக்கிய வாசிப்பாகக் கிடைத்திருக்கிறது. ஆங்காங்கு கதையாசிரியர் குரலில் வெளிப்படும் வாழ்வின் விமர்சன வரிகளும், மிகை புனைவாக இணைக்கப்பட்டவையும் தனித்துத் தெரிந்தாலும், வலுவான உரையாடல்கள் சமூக அவலத்துக்கு எதிரான  தெறிப்புகளாக நிலை கொள்கின்றன. மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி அவர்களின் உற்சாக அணிந்துரை சாதிய, வர்க்க முரண்பாடுகள் பற்றிப் பேசும் மலர்வதி எழுத்தைக் குறித்த அவரது பிரமிப்பைப் பதிவு செய்கிறது. 

குமரி மாவட்ட வட்டார வழக்கு மொழி படிக்கத் தொடங்கியதும் வாசகரைத் தம்முள் இழுத்துக் கொண்டு சகதிக் குழியில் தள்ளப்பட்டிருக்கும் மனிதர்களது பாடுகளை உணர்த்தியபடி செல்கிறது. தமது தாய்க்கு மட்டுமல்ல, அவரைப் போன்ற மனிதர்களுக்குமான சிறப்புப் பதிவைச் செய்திருக்கிறார் மலர்வதி. 

கடந்த மாதம் கவுஹாத்தி (அஸ்ஸாம்) சென்று யுவ புரஸ்கார் எனப்படும் சாகித்திய அகாதமி இளம் படைப்பாளி விருதினைப் பெற்றுத் திரும்பியிருக்கும் அவர், அனல் வெளியீடாக வந்திருக்கும் தூப்புக்காரியின் அடுத்த பதிப்பை மாநிலம் முழுக்கக் கிடைக்க முன்முயற்சி எடுப்பார் என்றே நம்புகிறேன். வாசகர்கள் காத்திருக்கின்றனர். 

- எஸ்.வி.வேணுகோபால்