மேற்குவங்கத்தில் துவங்கியுள்ள விவசாயிகளின் தற்கொலைகள்!

(உலகம் முழுவதிலும் மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட நவீன தாராளமயக் கொள்கைகளை காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு தீவிரமாக அமல்படுத்தி வருகிறது. இந்தக் கொள்கைகளை அமலாக்குவதற்காக இந்திய தேசத்தை மிகவும் மோசமான முறையில் நாசமாக்கி வருகிற சூழலில்...

 காலம் விடுத்துள்ள சவால்களும், இடதுசாரிகள் முன்னுள்ள இலக்குகளும் -  கொல்கத்தாவில் நடைபெற்ற சிறப்புக்கருத்தரங்கில் பிரகாஷ் காரத் பேசிய உரையை இங்கே கொடுத்துளோம்.)

அமெரிக்காவிலும் ஐரோப்பாவிலும் பொருளாதார நெருக்கடி மேலும் மேலும் தீவிரமாக தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. நிதி மூலதனத்தால் இயக்கப்படும் உலகமயப் பொருளாதாரக் கொள்கை நீடித்து நிலைப்பதற்கு கடுமையான முறையில் திணறிக் கொண்டிருக்கிறது. பைனான்சியல் டைம்ஸ் போன்ற ஏடுகளில் எழுதக் கூடிய, பேட்டியளிக்கக்கூடிய வங்கியாளர்கள் கூட இன்றைக்கு இந்த உலகம் மார்க்ஸ் குறிப்பிட்ட நெருக்கடிக்கு பலியாகிக் கொண்டிருக்கிறது என எழுதுகிறார்கள். நூறாண்டுகளுக்கு முன்பே மாமேதை கார்ல் மார்க்ஸ் தீர்க்கதரிசனத்துடன் குறிப்பிட்ட முதலாளித்துவ நெருக்கடி இன்றைக்கு உண்மையாகிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். 

நவீன தாராளமயக் கொள்கைகளின் அமலாக்கத்தால் இந்தியாவில் சுரண்டல் என்பது மிகக்கடுமையான முறையில் அதிகரித்துள்ளது. தொழிலா ளர்களுக்கு வழங்கப்படும் மொத்தக் கூலியுடன் ஒப்பிடும் போது முதலாளிகளின் மூலதனத்திற்கு கிடைக்கும் லாபத்தின் மதிப்பு 1980களில் 20 சதவீதம் என்ற அளவிலேயே இருந்தது. தொழிலாளர்கள் பெற்ற கூலியின் மதிப்புடன் ஒப்பிடும் போது இந்த லாபத்தின் உண்மை மதிப்பு குறைவானதாகவே இருந்தது. 1990களில் இதன் மதிப்பு 30 சதவீதமாக அதிகரித்தது. இன்றைக்கு 60 சதவீதமாக அதிகரித்துள்ளது. இது முதலாளித்துவ சுரண்டலின் விகிதம் மேலும் கடுமையான முறையில் அதிகரித்துள்ளது என்பதன் பிரதிபலிப்பே ஆகும். இந்த காலகட்டத்தில் புதிய புதிய வகையிலான தொழிலாளர்கள் உருவாகியுள்ளனர். அவர்கள் அனைவரையும் சுரண்டும் விதத்தில், சுரண்டலும் புதியபுதிய வடிவங்களை எடுத்திருக்கிறது.

இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, இடதுசாரிகள் முன்புள்ள முதல் சவால் என்பது, நாடு முழுவதும் பரவிப்படர்ந்துள்ள முறைசாரா தொழிலாளர்களை மிகப்பெரிய அளவிற்கு அணி திரட்ட வேண்டும் என்பதே. இன்றைக்கு நாட்டிலுள்ள தொழிலாளர்களிலேயே ஈவி ரக்கமின்றி சுரண்டப்படுகிற, அரசின் கொள்கைகளால் தாக்கப்படுகிற உழைக்கும் மக்களாக முறைசாரா தொழிலாளர்கள் இருக்கிறார்கள். நவீன தாராளமயக் கொள்கைகள் விடுக்கும் சவால்களை மிகவும் தீரத்துடன் எதிர்கொள்ள இந்த இலக்கை நாம் எட்டியே தீரவேண்டும், இந்த விதத்தில் சமீபகாலத்தில் அனைத்து மத்திய தொழிற்சங்கங்களும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் ஒற்றுமையை கட்டுவதற்கு பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதைப் பார்க்கிறேம். அது வரவேற்கத்தக்கது. அனைத்துத் தொழிற் சங்கங்கள் ஒன்றுபட்டு பிப்ரவரி மாதம் நடத்தவுள்ள நாடு தழுவிய பொது வேலைநிறுத்தத்தில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள கோரிக்கைகளில் காண்ட்ராக்ட் தொழிலாளர்களின் பணி மற்றும் சமூகப் பாதுகாப்பு குறித்த கோரிக்கையும் இடம்பெற்றுள்ளது என்பது குறிப்பிடத் தக்கது. 

நவீன தாராளமயக் கொள்கைகள் இந்திய விவசாயத்தில் வரலாறு காணாத சேதத்தை, பாதிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இடுபொருட்களின் விலை வானளாவ உயர்ந்துள்ளது. அரசின் உதவி இல்லாததால் 2.66 லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். மேற்குவங்கத்திலும் இடது முன்னணியின் ஆட்சி தற்போது இல்லாத நிலையில் நிலைமை நாளுக்கு நாள் மோசமடைந்து கொண்டிருக்கிறது. கடந்த நான்கே மாதங்களில் இந்த மாநிலத்தில் 21 விவசாயிகள் தற்கொலை செய்துள்ளார்கள். கேரளத்தில் இடதுஜனநாயக முன்னணி ஆட்சிக் காலத்தின் போது வயநாடு மாவட்டத்தில் விவசாயிகளின் தற்கொலை தடுக் கப்பட்டிருந்தன. ஆனால் இப்போது கடந்த ஒரு மாத காலத்திற்குள் ஏழு விவசாயிகள் பலியாகியுள்ளனர். இந்தப் பேரழிவு மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட அழிவு; நாசகரக்கொள்கைகளை பின்பற்றும் காங்கிரஸ் மற்றும் திரிணாமுல் தலைமையிலான அரசுகளால் உருவாக்கப்பட்ட அழிவு, நாடு முழுவதும் விவசாயிகள் மிகப்பெரும் அளவில் அணிதிரட்டப்படுவதன் அவசியத்தை இது உணர்த்துகிறது, தொழிலாளர்-விவசாயி ஒற்றுமையை மேலும் மேலும் பலப்படுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தையும் உணர்த்துகிறது.

  சில்லரை வர்த்தகத்தில் அந்நிய நேரடி முதலீட்டை எப்படியேனும் கொண்டுவந்துவிட வேண்டுமென ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு துடியாய்த்துடிக்கிறது, இந்த விவகாரத்தில் அமெரிக்காவின் நிர்ப்பந்தத்திற்கு இந்திய அரசு அடிபணிந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்தியாவிற்குள் எப்படியேனும் அமெரிக்காவின் வால்மார்ட் கம்பெனியை கொண்டுவருவதே இப்போதைக்கு மன்மோகன் அரசின் முன்னுரிமைப் பணியாக இருக்கிறது. எந்தவிதத்திலும் சில்லரை வர்த்தகத்தில் அந்நிய நேரடி முதலீட்டை இடதுசாரிக் கட்சிகள் அனுமதிக்க மாட்டார்கள்.

பெரும் முதலாளிகளின் திட்டம் என்ன?

சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால், ஜனநாயகப் புரட்சியின் மீதான இந்த கடுமையான தாக்குதல் என்பது புராதன பிற்போக்கு சக்தி களால் மட்டும் ஏற்படுவதில்லை. மாறாக இந்திய மக்களின் ஜனநாயக உரிமைகளுக் குப்பங்கம் விளைவிக்க முயலுகின்ற, வலிமைவாய்ந்த, மேலும் மேலும் இந்திய செல்வங்களை கொள்ளையடிக்க முயலு கின்ற ஏகாதிபத்தியத்துடன் கை கோர்த்துக் கொண்டு தன்னுடைய நிலையை தூக்கி நிறுத்த முயலும் இந்திய நாட்டின் “நவீன” பெரும் முதலாளித்துவ சக்திகளினாலும் ஏற் படுகிறது. இப்படி சொல்வதனால், “நவீன தாராளமயமாக்கலுக்கு” முந்தைய கால கட்டத்தில் இருந்த முதலாளித்துவ சக்திகள் மக்களின் ஜனநாயக உரிமைகளைத் துண் டாட முயலவில்லை என்று பொருளாகாது. அவையும் முயன்றன. உதாரணமாக இருண்ட கால கட்டமாகிய “அவசர நிலை” பிறப்பிக்கப் பட்டபோது இந்தியாவில் எடுக்கப்பட்ட முயற் சிகளை கூறலாம். தற்போது இந்தியாவில் இதே முயற்சிகள் முறையாக, அதே நேரத்தில் துரித கதியில் அரங்கேற்றப்படுகின்றன. அத னால் இந்தியப் பொருளாதாரத்தின் இடை வெளியும் மேலும் மேலும் விரிவடைந்து கொண்டே செல்கிறது.

அரசியலமைப்பு ரீதியாக ஜனநாயக உரிமைகளை மக்கள் பெற்று அனுபவிக்க முடியும் என்ற சூழலில், இந்த பெரும் முதலா ளித்துவ சக்திகளால் எப்படி இத்தனை பெரிய ஏற்றத்தாழ்வுகளை, சமத்துவமற்ற நிலையை உருவாக்க முடிகிறது என்ற கேள்வி எழுவது நியாயமானதே. வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதென்றால், இதுபோன்று ஜனநாயக உரிமைகளைப் பறிக்க அனுமதிக்கும் நடை முறை உத்திகள் எவை எவை என்ற கேள்வி யும் எழுகிறது.

உரிமைகளைப் பறிக்க முதலாளித்துவத்தின் உத்திகள்

முதலாவது உத்தி, அரசியலமைப்புச் சட் டத்தின்படி நாம் பெற்றுள்ள சில சம்பிரதாய மான ஜனநாயக உரிமைகளை வெட்டிச் சுருக் குவது. உதாரணமாக இந்திரா காந்தி அம்மை யார் அவசர நிலையை பிரகடனப்படுத்திய போது, ஒரு குறுகிய கால கட்டம் வரையில் இந்த முறையில் உண்மையாகவே வெற்றி கண்டார். ஆனால் கடைசியில் அவர் தோல் வியையே தழுவினார் என்பதை நாம் அறி வோம். அதேபோன்று பாரதிய ஜனதா கட்சி தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட் டணி ஆட்சியில் இருந்தபோது அரசியல மைப்புச் சட்டத்திலேயே சில மாற்றங்களை செய்வதன் மூலம் ஜனநாயக உரிமைகளை வெட்டிக் சுருக்க முயன்று தோற்றுப்போனது. அதேபோன்று அவ்வப்போது சில நீதிபதிகள் தங்கள் பங்கிற்கு சில உத்தரவுகளை போடு கிறார்கள். உதாரணமாக பந்த் நடத்துவதற்கு தடை, வேலை நிறுத்த உரிமை மீது சில கட்டுப்பாடுகள், பொதுக்கூட்டங்கள் நடத்த தடை போன்றவை இதில் அடங்கும்.

இரண்டாவது உத்தி, வகுப்புவாத அடிப் படையிலான எதேச்சதிகார அரசினை வளர்த்தெடுப்பது. இது காலக்கி கூறியது போல “அடக்கி வைக்கப்பட்டுள்ள வெறி நாய்”க்கு ஒப்பாகும். ஏனென்றால் அது அவிழ்த்துவிடப்படும்போது, மிகப்பெரிய நாசத்தினை நாட்டில் ஏற்படுத்திச் செல்லும். கட்டுக்குள் வைக்கப்பட்டிருக்கும்போதோ எங்கே அது அவிழ்த்துவிடப்பட்டுவிடுமோ என்ற அச்சத்தினை தொடர்ந்து ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கும். இதன் காரணமாக வகுப்பு வாத அடிப்படையிலான அரசு அமையாமல் பார்த்துக்கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணம் அனைவருக்கும் எழும். அது எங்கே கொண் டுவிடுகிறது என்றால், நவீன தாராளமயக் கொள்கைகளுக்கு ஆதரவான ஆட்சியமைப் புடன் ஒத்துப்போகச் செய்துவிடுகிறது. நவீன தாராளமயக் கொள்கைகளின் காரணமாக வளர்ந்துவரும் வேலையில்லாத் திண்டாட்ட மும், துன்பங்களும் வலதுசாரி அதி தீவிரவாத சக்திகளின் போக்கு வளர ஏதுவான செழிப் பானதொரு தளமாக மாறுகிறது. இது நவீன தாராளமயமாக்கல் இயற்கையாகவே ஏற் படுத்தி வைத்துள்ள நடைமுறை உத்தியாகும்.

மூன்றாவது உத்தி, ஒரு செயலை செய்ய உடன்பாடு இல்லாவிட்டாலும், சம்மதமின் மை இருந்தாலும், அதனை உள்ளீடாக ‘செய்யச் சொல்வது’, செய்ய மறுத்தால் அந்த சம்மதமின்மையையே சட்டத்தை மீறும் செயலாக உருவகம் செய்வது, உதாரணமாக இந்திய பொருளாதார சந்தையை அந்நிய நிதி மூலதனச் சூறாவளிக்குத் திறந்துவிடச் சொல் வது என்பது நவீன தாராளமயமாக்கலுக்கு உத விடும் செயலாகும். இதற்கு மாறாக ஏதேனும் மாற்று கொள்கைகளை செயல்படுத்த முனைந்தால், அந்நிய நிதி மூலதனம் பின் வாங்கி தனது சொந்த நாட்டிற்குச் சென்று விடும். இந்த அபாயத்தின் காரணமாக, அனைத்து அரசியல் அணிகளுமே தங்களு டைய கொள்கை திட்டமிடல்களை அதற் கேற்ற வகையில் திட்டமிடுகின்றன. எந்த ஒரு அணிக்கும் தற்போது நாட்டில் உள்ள ஏற்பாடுகளை தாண்டிச்செல்லும் அரசியல் துணிவு இல்லை. அரசியல் கருத்துக்கும் மேலாக “வளர்ச்சியை பாதுகாப்போம்” என் பது போன்ற முழக்கங்கள்தான் முன்வைக்கப் படுகின்றன. “நாம் அனைவரும் ஒன்றி ணைந்து நவீன தாராளமயத்துக்கு எழுத்துப் பூர்வமாக இசைவோம்” மற்றும் “நிதி மூல தனத்தை பெருக்க உழைப்போம்” என்ற கசப் பான உண்மையை நாசுக்காகச் சொல்வது தானே மேற்கூறிய சொல்லாடல். கொள்கை ரீதியாக இதைத்தானே அனைத்து அரசியல் அணிகளும் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன. இப்படிப் பட்ட கொள்கைகளை “உள்ளடக்கம்” செய்ய மறுத்தால், இந்திய நாடு வல்லரசாக மாறு வதற்குரிய வாய்ப்புகளை நாசம் செய்த குற்றச் சாட்டுக்கு அந்த அணி ஆளாகிவிடும். அத னால் “தேச விரோதச் செயல்” புரிந்ததாகச் சித்தரிக்கப்படும். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், கார்ப்பரேட் மீடியாக்களை பயன்படுத்தி, கார்ப்பரேட் மற்றும் நிதி முத லாளிகளின் நலன்களை “தேசத்தின் நலன்” என்று உருவகப்படுத்தி கணக்கிலடங்கா எண்ணிக்கையிலான பிரச்சாரங்கள் தொடர்ந்து கட்டவிழ்த்துவிடப்பட்டுள்ளன.

நான்காவது உத்தி என்பது, போலியாக மத சம்பந்தமான அடிப்படை உணர்வினை கிளப் பிவிட்டு, நவீன தாராளமயமாக்கலுக்கு ஆதர வாக, நவீன தாராளமயமாக்கலுக்கு முந்தைய கால கட்டத்தில் இருந்த சமூகக் கட்டமைப்பு களான “கட்டப் பஞ்சாயத்து(காப்)” போன்ற வற்றை மீண்டும் உயிர்பெறச் செய்வது. “கட்டப் பஞ்சாயத்து” போன்ற அமைப்புகளை முதலா ளித்துவ சக்திகள் மற்றும் முதலாளித்துவ சார்பு அரசியல் அணிகள் தங்களுக்கு சாதக மாகப் பார்க்கின்றன. ஒரு தனி நபர், அவர் ஆணோ, பெண்ணோ தன்னுடைய தனிப் பட்ட வாழ்க்கையில் எந்த மதத்தையும் சார்ந் திருப்பதற்கான உரிமை உள்ளது என்பதில் யாருக்கும் சந்தேகம் இருக்க முடியாது. ஆனால் போலியாக மத உணர்வினை தட்டி யெழுப்பி, மத ரீதியான பழக்க வழக்கங்களி லும், சடங்குகளிலும் அத்துமீறி தீய எண்ணத் துடன் நுழைவது என்பது சாதாரண மக்க ளின் வாழ்க்கையில் தலையிடுவதாகும். இந்த தலையீட்டின் மூலம் மக்களின் ஒற்றுமையை குலைப்பது மற்றும் அவர்களை அரசியல் படுத்துவதில் இருந்து தடுப்பதே நோக்கம்.

பெரும் முதலாளிகளின் திட்டம்

உண்மையில், மக்களை அரசியல் உணர் வற்றவர்களாக்கி, அவர்களது ஒற்றுமையை குலைத்து, அவர்களை முறைப்படி பயிற்சி பெறாதவர்களாக மாற்றி, அவர்கள் இந்த நாட் டின் குடிமக்கள் என்ற பொறுப்பினையே முழு வதுமாக திருடி, தங்களது ஜனநாயக உரிமை களை பாதுகாப்பதில் இருந்து மாறி அவர் களை பலவீனப்படுத்துவது என்பது தான் பெருமுதலாளிகளின் திட்டம். இந்த அத் தனை சீர்குலைவுகளையும் எதிர்ப்பது என்ப தில்தான் இடதுசாரிகளின் ஒப்பற்ற ஈடு இணையற்ற தன்மையே அடங்கியுள்ளது.

உண்மையில் இடதுசாரிகளின் திட்டம், இதற்கு நேரெதிராக மக்களை ஒற்றுமைப் படுத்துவதிலும், அவர்களை அரசியல்படுத் துவதிலும், அதன் மூலமாக அவர்களது ஜன நாயக உரிமைகளை பாதுகாக்க முயல்வதி லும் தான் அடங்கியுள்ளது. மக்களை அரசி யல்படுத்துவதன் மூலம் மட்டுமே அவர்களது ஜனநாயக உரிமைகளை தக்க வைக்க முடி யும் என்று இடதுசாரிகள் நம்புகின்றனர். சுருக் கமாகச் சொல்வதென்றால், இடதுசாரிகள் நமது நாட்டில் நீண்ட நெடிய ஜனநாயகப் புரட்சியை முன்னெடுத்துச் செல்வதில் உறுதியான, தொடர்ச்சியான பங்களிப்பினை ஆற்றிவந்துள்ளார்கள்; வருகிறார்கள். அதை நோக்கிப் பயணப்படுகிறார்கள்.

இடதுசாரிகளின் சிறப்பு

உண்மையில் இடதுசாரிகள், மக்களு டைய ஜனநாயகப் புரட்சியை அடக்க, நசுக்க நினைக்கும் எதிர்ப்புரட்சியை எதிர்த்து தொடர்ச்சியாகப் போராடி வருகிறார்கள். மக்கள் ஜனநாயகப் பரட்சியைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்கிறார்கள். இது ஏதோ இடதுசாரிகளின் “நற்பண்பு” என்பதாலோ அல்லது “நல்ல அம்சம்” என்பதாலோ மட்டு மல்ல; இடதுசாரிகளின் அடிப்படைக் கொள் கை அமைப்பே இதனை முன்னிலைப்படுத் தியதாகும். இதர அனைத்து அரசியல் அணி களும் முதலாளித்துவ எல்லையைத் தாண்டி தங்களுடைய பார்வையை விசாலப் படுத்த தைரியமில்லாதவை. விருப்பமிருந்தா லும், இல்லாவிட்டாலும், பெரும் முதலாளிக ளின் திட்டத்திற்குட்பட்டு சிக்கலான நிலை யை அடைகின்றன. சில நேரங்களில் ஏதோ ஒரு சில குறிப்பிட்ட விஷயங்களை எதிர்த்தா லும்கூட, இறுதியில் அவற்றின் எதிர்ப்பென் பது பெரு முதலாளிகளின் அபிவிருத்திக்கு முன்பு பலவீனப்படுத்தப்பட்டு, பின்னர் அவற்றின் பங்கு என்பதே முற்றிலுமாகச் சிதைந்துபோகச் செய்யப்படுகிறது.

இவர்கள் அனைவரிலிருந்தும் வேறுபட் டவர்கள் இடதுசாரிகள். அவர்களால் முதலா ளித்துவ எல்லையைத் தாண்டி தங்களுடைய பார்வையை விசாலப்படுத்த முடியும். அவர் களால் தொடர்ந்து ஜனநாயக ரீதியாக செயல் பட முடியும். ஏனென்றால், நிதிமூலதனத்தால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்படும் ஏகாதிபத்திய முதலாளித்துவ சக்திகளுக்கும், போலியற்ற உண்மையான ஜனநாயகச் சக்திகளுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு மட்டுமல்ல ; முத லாளித்துவத்தைத் தாண்டிச் செல்லும்போது ஏற்படும் முரண்பாட்டினை எதிர்கொள்ளவும் தங்களை தயார்ப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதன் காரணமாக இடதுசாரிகளால் தொடர்ச்சியாக ஜனநாயக ரீதியாக நிற்க முடிகிறது; போராட முடிகிறது.

சிற்சில தவறுகள் ஏற்படுகிறபோதிலும், இந்திய நாட்டின் இடதுசாரிகள் தொடர்ந்து ஜனநாயகப் புரட்சியை முன்னெடுத்துச் செல்வதில் விடாமல் பணியாற்றி வருகின் றனர். பழம்பெருமை பேசி பல்லாயிரம் ஆண்டு களாக நமது சமுதாயத்தில் புரையோடிப் போன, கட்டமைக்கப்பட்ட சமத்துவமற்ற சமு தாய நிலையை முறையாக அழித்தொழிப்ப தில் தொடர்ந்து முன்னேறிக் கொண்டு இருப் பவர்கள் இடதுசாரிகள். சர்வதேச நிதி மூல தனத்தின் மேலாதிக்க நிலைக்கு எதிராக தொடர்ந்து போராடி வருபவர்கள் ; சர்வதேச நிதி மூலதனத்தின் ஆதிக்கத்தின் காரணமாக ஏற்பட்டுள்ள மிக ஆழமான சமூக ஏற்றத் தாழ்வினை எதிர்த்துப் போராடி வருபவர்கள் ; மதவாத எதேச்சதிகாரத்தை எதிர்த்துப் போராடி வருபவர்கள் இடதுசாரிகள். ‘சட்டம் - ஒழுங்கு’ என்ற பெயரில், “கலவரங்களுக்கு எதிர் நட வடிக்கை” என்ற பெயரில், “வளர்ச்சி” என்ற பெயரில் சாதாரண மக்களின் ஜனநாயக உரி மைகளை நசுக்க முயற்சிக்கும் நடவடிக்கை களை எதிர்த்து இடதுசாரிகள் போராடி வரு கின்றனர். மேலும், அரசியலைப் பயன்படுத்தி மக்களை துண்டாடுவதை எதிர்த்தும், போலியாக மத உணர்வைத் தூண்டிவிட்டு மக்களை பிளவுபடுத்துவதை எதிர்த்தும் இடதுசாரிகள் போராடி வருகிறார்கள்.

எனவே, இடதுசாரிகளை பலவீனப்படுத் தும் எந்தவொரு முயற்சியும் நமது நாட்டின் ஜனநாயகப் புரட்சியை பலவீனப்படுத்துவதா கும். அது, இந்திய தேசத்தின் “நவீனத் துவத்தை” நோக்கிய பயணத்தை பலவீனப் படுத்துவதாகும். “நவீனத்துவத்தை” நோக் கிய இந்தியாவின் பயணத்திற்கு 8,9,10 மற்றும் 11 சதவீத பொருளாதார வளர்ச்சி தேவை யில்லை. மாறாக அதனுடைய தேவை, ஜன நாயகப் புரட்சியை முன்னெடுத்துச் செல் வதே. இதுதான் தகுந்த உரைகல்லாக முடியும். இந்த உரைகல்லை வைத்துத்தான் அனைத்து அரசியல் அணிகளும் மதிப்பிடப்பட வேண் டும். இந்த அளவுகோலின் அடிப்படையில், இடதுசாரிகள் தங்களுடைய பலவீனங் களைத் தாண்டி, அனைத்து அரசியல் அணி களையும் விட உயர்ந்தவர்களாக எழுச்சி பெற்று நிற்கின்றனர்.

தற்போது இடதுசாரிகளுக்கு எதிரான தாக்குதல்கள் தீவிரமடைந்து வேகமாக ஒரு குவி மையத்தில் வளர்ந்து வருகின்றது. அவர் கள் தங்களை “முற்போக்கானவர்கள்” என்று கூறிக்கொண்டு, மேலே கூறப்பட்ட அத் தனை நடைமுறை உத்திகளையும் பயன் படுத்தி, விவாதங்களை முன் வைத்து, இடது சாரிகளை தாக்கி வருகின்றனர். இதைப் பேசும்போது, “சிங்கூர் என்னவாயிற்று” “நந்தி கிராமம் என்னவாயிற்று?” என்று எதிர்கேள்வி கேட்கிறார்கள்.

சிங்கூரைப் பற்றியும், நந்திகிராமத்தைப் பற்றியும் அதிகம் எழுதியாகிவிட்டது.

ஒரு நிகழ்ச்சியின் விளைவாக நடந்த துப்பாக்கிச் சூட்டிற்கும், ஜனநாயக உரிமை கள் குறித்த நிலைப்பாட்டில் மாற்றம் ஏற்படு வது என்பதற்கும் ஏராளமான வித்தியாசம் உள்ளது. இடதுசாரிகள் ஒரு போதும் தங் களுடைய வர்க்க நிலைப்பாட்டை குறிப்பாக மக்களுடைய ஜனநாயக உரிமைகள் மீதான நிலைப்பாட்டை மாற்றியதில்லை. மாற்றவும் மாட்டார்கள். உண்மையில், இடதுசாரிகள், உரிமைகளை வெட்டிக் குறைக்கும் அனைத்து முயற்சிகளுக்கும் எதிராக ஒவ்வொரு நிலையிலும் செயல்பட்டுள்ளனர். (குறிப்பாக மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முன் னணி செயல் வீரர்களை கொலைவெறியுடன் மூர்க்கத்தனமாக தாக்கிய மாவோயிஸ்ட்டு களின் இயக்கத்தை மத்திய அரசு தடை செய்தபோதுகூட, அதனை எதிர்த்துக் குரல் கொடுத்தவர்கள் இடதுசாரிகள்).

அதேபோல, மேற்குவங்கத்தின் தேர்த லும் அரசியலும் வன்முறை கலந்தவையா கவே வர்ணிக்கப்படுகின்றன. மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தலைமையிலான இடது முன்னணி அரசு அங்கு வலுவாகக் காலூன்றி உள்ள நிலையில், திரிணாமுல் காங்கிரஸ் தலைமையிலான புதிய அணி ஆட்சிபீடத் தில் அமர்வதற்காக, இடதுசாரிகள் அல்லாத பிற கட்சிகள், வாக்கெடுப்பு நடக்கும்போது வன்முறையை நாடுவதன் காரணமாக இப்படி வர்ணிக்கப்படுகிறது. அது மட்டுமல்லாமல் திரிணாமுல் தலைமையிலான அணி தன்னை நிலைப்படுத்திக்கொள்ள வாய்ப்பு இல்லாத நிலையில், இடைப்பட்ட காலத்தில் தங்கள் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்திக் கொள்வது கடினம் என்பதால் வன்முறை யைக் கடைப்பிடிக்கின்றனர்.

மேற்குவங்கத்தில் அதிக அடியாள் பலமும், வன்முறை குணாம்சமும் இடதுசாரி களுக்கு உள்ளதாக பொய்ப்பிரச்சாரம் பரப்பப் படுகிறது. அப்படி இருந்தால், தனது எதிரணி கள் தனது அரணி லேயேகூட அதீதமான ஆக்கிரமிப்பை ஏற்படுத்தியபோதும், வன் முறை பலம் கொண்டு ஏன் இடதுசாரிகள் தடுக்கவில்லை என்பது கேள்வி.

இவையெல்லாம் தற்போதைய தேர்தல் களத்தில் மிகுந்த முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. இந்தத் தேர்தல் முடிவுகள் இந்திய நாட்டில் இடதுசாரிகளின் எதிர்காலத்தின் மீது, இடது சாரிகளின் நடைமுறைகள் மீது, இடது சாரிகளின் நிலைப்பாட்டின் மீது, ஒரு முக்கிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.எனவே, நவீன ஜனநாயக இந்தியா பாதுகாக்கப்பட இடதுசாரிகள் வெல்ல வேண்டும் ; வென்றே தீரவேண்டும்!

ஒரு தத்துவார்த்த கண்ணோட்டம் -பகுதி 2

பிரபாத் பட்நாயக்

பீப்பிள்ஸ் டெமாக்ரசி

தமிழில் : ஆர்.எஸ்.செண்பகம்

இணைச்செயலாளர், நெல்லை கோட்ட காப்பீட்டுக்கழக ஊழியர் சங்கம்

இடதுசாரிகளுக்குள் கருத்துப்பரிமாற்றம் - ஏன்? எவ்வாறு?

சமூக மாற்ற இலட்சியம் கொண்ட ஒவ்வொருவரும் உள்ளவாங்க வேண்டிய சிந்தனைகளை இந்நூல் அலசுகிறது. தற்போது ‘21-ம் நூற்றாண்டில் சோசலிசம்’ என்று பேசுபவர்கள், மூன்று வகையினர்.

(1) சோவியத் பின்னைடைவை மனதில் கொண்டு லெனினியம் வரையறுத்துள்ள அரசு, கட்சி பற்றிய நிர்ணயிப்புக்களையும் கோட்பாடுகளையும் உதறித்தள்ளிவிட்டு, முதலாளித்துவத்திற்கு மாற்றான ஒரு சமூகத்தை அமைக்க விரும்புவோர். இது, ‘சீர்திருத்தப்பட்ட முதலாளித்துவம்’ அல்லது ‘‘மனிதநேய முதலாளித்துவத்தை’’ ஆதரிப்பதில் சென்று சரணாகதி அடைகிறது.

(2) உலகில் உள்ள அரசுகளின் தன்மையில் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள், வேகமான மூலதன திரட்சி, சோசலிசத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில் ஏற்பட்ட சிக்கல்கள், தவறுகள் ஆகியன அனைத்தையும் அலட்சியப்படுத்திவிட்டு புதியவற்றை மட்டையடியாக மறுத்திடும் சோசலிசவாதிகள். இது, சோசலிச இயக்கங்கள் மக்களிடம் தனிமைப்பட்டு பலவீனப்படும் நிலையை உருவாக்குகிறது.

(3) முதலாளித்துவ அரசு அதிகாரத்தில் ஏற்பட்டுள்ள புதிய பலத்தை உணர்ந்து, தெரு, தேசம், உலகம் ஆகிய அனைத்து மட்டங்களிலும் உயிர்த்துடிப்பு மிக்க மக்கள் இயக்கங்களை பன்முக உத்திகள் மூலம் உருவாக்குவது; இதற்கு வழிகாட்டுகிற, மார்க்சிய-லெனினியத்தில் தேர்ந்த, ஒரு புரட்சிகர கட்சியை வளர்ப்பது; காலம் காலமாக குறுகிய தளத்தில் மட்டும் செயல்படுகிற நிலையை மாற்றி விரிவாக்கம் காண்பதற்கான படைப்பாற்றல் மிக்க முன்முயற்சிகளை இடைவிடாது மேற்கொள்வது; இத்தகையோர், மார்க்சிய லெனினிய கோட்பாடுகளை கைவிடமாட்டார்கள். மார்க்சியத்தை தொடர்ந்து மறுவாசிப்புக்கு உள்ளாக்குவார்கள்.

(1), (2) வகையினர், கம்யூனிச இலட்சியங்களை முன்னெடுத்துச்செல்ல பயன்படமாட்டார்கள். (3) வகையினரே, இன்றைய காலத்தின் தேவை. இந்த வகையிலான சமூக மாற்றப் போராளிகளின் தலைமுறை ஒன்றை உருவாக்க இந்நூலும், நூலாசிரியரின் இதர நூல்களும் பயன்படும். புதிய சிந்தனை வேண்டும் என்றால் என்ன? அனைத்தையும் இயக்கத்தில் காண்பதுதான். மாற்றம் நிகழும் நிகழ்ச்சிப்போக்கை அறிந்து, நடைமுறையை தீர்மானிப்பதுதான். ஏங்கெல்ஸே புதிய சிந்தனைக்கு ஆதரவு நல்கியிருக்கிறார்.

ஒரு கட்டத்தில், ‘‘சோசலிச சமுதாயம் என்று அழைக்கப்டும் சமூகமும் மாறாதது அல்ல. இதர சமூக அமைப்புக்கள் போன்றே அதுவும் இயக்கத்தில் உள்ளது; மாற்றத்திற்கு உட்பட்டது’’ என்று எழுதினார். தனது இறுதி நாட்களில் மார்க்சியத்தை வறட்டுத்தனமாகப் பயன்படுத்தும் போக்கு குறித்து ஏங்கெல்ஸ் கவலை கொண்டிருந்தார்.

அன்றைய சோவியத் யூனியனில் நிகழ்ந்த நவம்பர் புரட்சிக்குப் பிறகு உலகில் ஏராளமான மாறுதல்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. “இன்று மூலதனம் உலகின் தொலைதூரப் பகுதிகளுக்கெல்லாம் செல்கிறது; ...ஏக காலத்தில் உலகளாவிய அளவில்... செயல்படும ஆற்றலுடையதாக இருக்கின்றது...நிதி உலகில்... பல்லாயிரக்கணக்கான கோடி டாலர்கள் சில நொடிகளில் இடம் மாறும்’’ என்றவாறு புதிய நிலைமைகளை ஆசிரியர் விளக்குகிறார்.

இந்திய சூழலில் மக்கள் வாழ்வாதார அடித்தளமும் ஆட்டம் கண்டு வருகின்றது. ‘‘இன்று உலகமயமாக்கப் பட்டுக் கொண்டிருப்பது முதலாளித்துவச் சுரண்டல் அன்றி வேறில்லை என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது’’ என்று குறிப்பிட்டு சுரண்டலும் தீவிரமான வடிவமெடுத் திருப்பதை விளக்குகிறார் ஆசிரியர்.

இந்நிலையில் உலக இடதுசாரி இயக்கங்கள் எத்தகு அμகுமுறையைக் கடைபிடிக்க வேண்டும்? இதில்தான் பல வித கருத்தோட்டங்கள் அறிவுத்தளத்தில் மோதி வருகின்றன.

சர்வதேசம், தேசம், உள்ளூர்மட்டம் :

ஒவ்வொரு நாட்டின் தலைமைபீடமாகச் செயல்படுவது அரசு இயந்திரம். சமீப ஆண்டுகளில், புதிய தாரளமயச் சூழலில் அரசுகளின் தன்மையில் பெருத்த மாறுதல்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. அவற்றை உள்வாங்குவது முதன்மையான கடமை.

அரசு அதிகாரம் எவ்வாறு மாறி வருகிறது என்பது முக்கியமான பிரச்சனை. உலகமயமாக்கல் சூழலில், உலகப்பன்னாட்டு மூலதனத்தின் அசுர வளர்ச்சி ஏற்பட்டு வருகின்றது. இதன் காரணமாக ஒவ்வொரு நாட்டின் தேசிய அரசு அதிகாரம் மங்கி விடுகின்றதா? தேசிய அரசுகள் பலவீனமடைந்து விட்டதா? உலக மூலதன சக்திகளின் அதிகாரம் மட்டுமே இன்று நிலைப்பெற்று விட்டதா? அப்படியானால் முதலாளித் துவத்தை வீழ்த்தும் போராட்டம், தேச எல்லைகளைத் தாண்டி, உலகந்தழுவிய இயக்கங்களால்தான் நடத்திட முடியுமா? தேசத்திற்குள் நடத்தப்படும் மக்கள் இயக்கங் களின் தாக்கம் என்ன?

இவற்றை விவாதிப்போர், இரு முகாம்களாக பிரிந்து விடுகின்றனர். ‘தேச எல்லைக்குட்பட்ட இயக்கங்கள் காலாவதியாகிவிட்டன. இனி சர்வதேச மட்டத்திலான இயக்கங்களே தேவை’ என்று கூறி, அதற்கு சான்றாக, சியாட்டில் போன்ற இடங்களில் நடைபெற்ற உலகமயமாக்கல் எதிர்ப்பு இயக்கங்களை பிரித்துக்காட்டு கின்றனர். மற்றொரு பிரிவினர், சர்வதேச அளவிலான முயற்சிகளை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு, தேச அளவிலான இயக்கங்களுக்கே முன்னுரிமை என கருதுகின்றனர்.

நூலாசிரியர் இப்பிரச்சனையில் பொருத்தமான ஒரு முடிவுக்கு வருகின்றார். தேசிய அரசுகளின் முக்கியத்துவமும் அவற்றின் அதிகாரச் செல்வாக்கும் நீடிக்கின்றன. அதே நேரத்தில் இன்றைய உலகச்சூழலில் அவை அதிகாரத்தைப் பிரயோகிப்பதில் பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன.

ஏழு நாடுகள் உள்ளடங்கிய குழு புதிய தாராளமயத்தை உலகம் முழுவதும் திணிப்பதில் அதிகாரமட்டத்திலுள்ள அவர்களது செல்வாக்கு வெளிப்படுகிறது. இதையட்டி பல ஏழை நாடுகள் இதனை எதிர்க்க முடியாமல் பலவீனமடைந்துள்ளதைக் காண முடிகிறது. அதே நேரத்தில் தேசந்தழுவிய மக்கள் போராட்டமும், அத்துடன் இணைந்த சர்வதேச அளவிலான போராட்டங்களும் இந்த ஏகாதிபத்திய உலகமயமாக்கலை தடுத்து நிறுத்த முனைகின்றன. எனவே, தேசமா? சர்வதேசமா? என்பதற்கு பதில் இரண்டு தளத்தில் இணைந்து நடக்கும் போராட்டங்களே இன்றைய காலத்தின் தேவை. நூல் முழுவதும் இந்த அμகுமுறை யோடு பிரச்சனைகளை அலசியுள்ளார் ஆசிரியர்.

தேசம், சர்வதேசம் என்பது மட்டுமல்லாது, இவற்றோடு இணைய வேண்டிய மற்றொரு முக்கியமான தளம் ஒன்று உள்ளது. அதுதான், உள்ளூர் மட்டம் சார்ந்து மக்களைத் திரட்டும் முயற்சிகள். நூலில் இத்தகு முயற்சிகள் வெகுவாக முக்கியத்துவம் கொடுத்து பேசப்படுகின்றன.

எடுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு சமூகக்குழுவும் தங்களது பிரச்சனைக்களுக்காகப் போராடுகின்றனர். ஒவ்வொரு குழுவிற்கும் அரசின் மீதான அதிருப்திகள் எழுகின்றன. குடியிருப்பு, தொழிற்சாலை, கல்விக்கூடங்கள் என அவரவர் சார்ந்த தளங்களில் வாழ்வாதார உரிமைகளுக் கான போராட்டங்கள் எழுகின்றன. ஒரு புரட்சிகர கட்சியின் கிளை அமைப்பு இத்தகு பல்வேறு குழுக்களை ஒருங்கிணைக்கும் சங்கமம் ஆக செயல்பட வேண்டும். இந்த கருத்தாக்கம் இலத்தீன் அமெரிக்கா மட்டுமல்லாது உலகம் முழுவதுமுள்ள இடதுசாரிகளுக்கும் பொருந்தும். போராடுகிற சமூக குழுக்களிடம் மார்க்சிய தத்துவக் கல்வி அளிக்கும் வாய்ப்புக்களை பயன்படுத்துவது அவசியம் என ஆசிரியர் வலியுறுத்துகிறார். அன்றாட உரையாடல்களும், ஜனநாயக உணர்வோடு அமையும் விவாதங்களும் தேவை என ஆசிரியர் கூறுகிறார்.

தகுந்த வாய்ப்பு கிட்டும் போது உள்ளாட்சி மன்றங்களில் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் வாய்ப்பையும் பயன்படுத்த வேண்டும் பல நாடுகளின் உள்ளாட்சி அரசுகளின் அனுபவங்களை விளக்கி, இந்த முயற்சியில் விளையும் தவறுகளையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இந்தியாவிலும் இடதுசாரி கட்சிகள் உள்ளாட்சி மன்றங்களில் செயல்பட்டு வரும் நிலையில், ஆசிரியரின் கருத்துக்கள் ஆழமாக உள்வாங்க வேண்டியன. உள்ளாட்சி மன்றச் செயல்பாட்டின் மூலம் மக்களை இடதுசாரி அரசியல் சிந்தனைக்கு பககுவப்படுத்தும் கலையில் தேர்ச்சி பெற வேண்டியுள்ளது. இதையட்டிய சிந்தனையைத் தூண்ட இந்நூல் பயன்படும்.

தேர்தல்களும் இடதுசாரி மேலாண்மையும் :

இதே போன்றே, தேர்தல்களில் இடதுசாரிகள் பங்கேற்கும் நடைமுறை பற்றியும் ஆசிரியர் அலசுகிறார். தேர்தல் பிரச்சாரமும் தேர்தல் செயல்பாடுகளும் ‘‘அடிப்படையில் (மக்களுக்கு) கற்பிக்கும், அறிவூட்டும் கண்ணோட்டத்துடன்’’ செயல்பட வேண்டு மென்பதையும், ‘‘மக்களின் உணர்வையும் மக்கள் இயக்கத்தையும் பலப்படுத்துவதற்கு’’ தேர்தல் பணிகளை பயன்படுத்தவும் வலியுறுத்துகிறார். இவ்வாறு செய்தால், ‘‘தேர்தல் முடிவுகள் திருப்தி அளிக்காது போனாலும், பிரச்சாரத்திற்கு செலவழிக்கப்பட்ட நேரமும், முயற்சியும் வீணாகிப்போகாது’’ என்கிறார் அவர்.

பெரும்பான்மையான மக்கள் முதலாளித்துவக் கட்சிகளின் செலவாக்கில் உள்ளபோது, அவர்களை வர்க்க உணர்வு பெற்றவர்களாக முற்போக்கு சிந்தனைக்குக் கொண்டு வருவது எப்படி? அவர்கள் இருக்கும் அமைப்புக்களோடு இடதுசாரி அமைப்புகள் எப்படி உறவு கொள்ள வேண்டும்? இது போன்ற பிரச்சனைகள் இலததீன் அமெரிக்காவில் மட்டுமல்லாது, இந்தியாவிலும் இடதுசாரிகள் எதிர் கொள்ளும் முக்கியப் பிரச்சனைகள்.

கருத்தியல் தளத்தில் மேலாண்மை பெற இடதுசாரிகள் முயற்சிக்க வேண்டும் என்பதையும், கருத்தியல் தளம் அல்லாத வழிகளில் மேலாதிக்கம் செலுத்த விழையும்போது ஏற்படும் மோசமான விளைவுகளையும் அவர் விளக்குகிறார். இதர கட்சிகள், அமைப்புக்களோடு பிரச்சனைகள் அடிப்படையில் கூட்டு சேரும்போது, தங்களது சித்தாந்தங்களை இதர புதிய மக்களிடம் கொண்டு செல்லும் வாய்ப்புக்கள் அறியப்பட்டு, அவற்றை இடதுசாரிகள் பயன்படுத்த வேண்டும்.

சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் குறித்து இடதுசாரிகளின் அμகுமுறை எப்படி இருக்க வேண்டுமென்று ஆசிரியர் மார்த்தா விளக்குகிறரர். ‘சீர்திருத்தத்தை புறக்கணிக்கக் கூடாது; அதே நேரத்தில் புரட்சியையும் புறக்கணிக்கக்கூடாது’ என்ற ரோசா லக்சம்பர்க் சிந்தனை சார்ந்து மார்த்தாவின் விளக்கம் சரியாகவே அமைந்துள்ளது.

ஆனால், சீர்திருத்தம் பேசியவர்கள் முதலாளித்துவத்திடம் சரணாகதி அடைவது, இடதுசாரிகள் கோரிய சீர்திருத்த நடவடிக்கைகள் ஆளும் முதலாளித்துவ வர்க்கங்கள் தங்களது செல்வாக்கை தக்க வைத்துக்கொள்ள உதவுகிற நிகழ்வுகளாக மாறுவது போன்றவை பற்றி ஆழமாக விவாதிக்கப் படவில்லை.

இவை கடந்த காலத்தில் நிகழ்ந்ததால் ‘சோசலிசம்’ என்ற கருத்தையே தவிர்த்து, ‘‘கம்யூனிசம்’’ ‘‘கம்யூனிஸ்ட் நோக்கு’’ (நீஷீனீனீuஸீவீst லீஹ்ஜீஷீtலீமீsவீs) என்ற கருத்தாக்கப் பதங்களை ஆலென் பதேயூ, ஸ்லாவாஜ் சிசேக் போன்ற மார்க்சிய சிந்தனையாளர்கள் பயன்படுத்துகின்றனர். சிசேக், ஒருபடி மேலேசென்று, இவ்வளவு நெருக்கடிக்குப் பிறகும் முதலாளித்துவத்தை பாதுகாப்பது சோசலிசம்தான் என்று வாதிடுகிறார். எனவே, ‘சீர்திருத்தம்’ ‘மக்கள் நல அரசு’ ‘நலத்திட்டங்கள்’ என்பவை குறித்த அμகுமுறையில் எச்சரிக்கை தேவைப்படுகிறது.

ஆசிரியர் மார்த்தா கையாளும் சில பிரச்சனைகள் இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. ஆனால், நூலில் அவர் விளக்கும் கருத்துக்கள் விரிந்த பரப்பு கொண்டவை. இவற்றை வாசிப்பது அவசியம். அத்துடன், விவாதிப்பதும் அவசியமே. ஆனால் இத்துடன் நின்றுவிட்டால், எவ்வித பலனும் ஏற்படாது. நடைமுறையில் இவற்றை உரசிப்பார்க்க வேண்டும். மக்களைத் திரட்டும் பணியே, சிறந்த ஆசான்.

இடதுசாரிகளுக்குள் கருத்துப் பரிமாற்றம் நிகழ்வது, புதிய பார்வைகளுக்கும் புதிய நடைமுறைகளுக்கும் வழிவகுக்கும். ஆனால் அது மார்க்சியமும், லெனினியமும் வரையறுத்த தடத்தில் இருந்தால்தான், பலன் கிட்டும். அத்தகு கருத்துப் பரிமாற்றம் நிகழ்த்திட வழிகாட்டும் சிறந்த கையேடு இது. இந்தக் கருத்துப்பரிமாற்றத்திற்கான வரையறை, முக்கிய கருப்பொருள்கள் அனைத்தும் கொண்டதாக இந்நூல் விளங்குகிறது.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆங்கிலத்தில் இந்நூலைப் படித்த போது, புதிய சிந்தனையை உள்வாங்கிய மலர்ச்சி ஏற்பட்டது. அதே வகையான உணர்வு, அசோகன் முத்துசாமியின் மொழிபெயர்ப்பை வாசிக்கும்போதும் ஏற்படுகிறது. அனைத்து இடதுசாரி போராளிகளும் தங்களது பாதையை செப்பனிட இந்நூல் துணைபுரியும்

இடதுசாரிகளும் புதிய உலகமும்

மார்த்தா ஹர்னேக்கர்

தமிழில்: அசோகன் முத்துசாமி

பக்:200 | ரூ.110

ஒபாமாவின் கொள்கைகளை எதிர்ப்பது ஏன்?

அமெரிக்காவின் 44வது அதிபர் பாரக் ஒபாமா இந்தியா வந்துள்ளார். உலகின் அதி காரம் வாய்ந்த பதவி என்று கருதப்படும் இந்த பதவிக்கு ஆப்பிரிக்கர் - அமெரிக்கரான கறுப் பினத்தைச் சேர்ந்த பாரக் ஒபாமா தேர்வு செய் யப்பட்ட பிறகு அவர் இந்தியா வருவது இது முதன்முறையாகும்.